De Kleine Vreemdeling
Hallo.
Wie bent u? -Ik ben dr. Faraday.
Ik verwachtte Granger.
Roderick Ayres.
Het is een van uw meiden, begrijp ik?
Eén van onze dienstmeisjes? Dat is een goeie.
Links de trap af. Mijn zus legt het verder uit.
Gyp. Gyp!
Hij denkt dat elke vreemdeling ons wil vermoorden
en het voorzien heeft op het tafelzilver.
Dr. Faraday. De nieuwe partner van Dr. Granger. -Ja. Caroline Ayres.
Betty is deze kant op.
Ben je ziek geweest, Betty?
En is het een stekende pijn of een brandende pijn?
Het is een...
...brandende pijn met steken?
Juist ja.
We zullen eens kijken.
Ontspan.
Kunt u ons even alleen laten, mevrouw Ayres?
Ja natuurlijk.
Kom, Gyp.
En?
Ik voelde me ziek.
Echt.
En ik dacht dat als ik ziek genoeg was...
dat ze me misschien naar huis zouden sturen.
Wat is er?
Is het werk te zwaar?
Zijn ze onaardig tegen je?
Wat is er dan?
Niets ernstigs. Morgen is ze wel weer beter.
Nou, bedankt.
Iets anders. Het is een heel groot huis.
Betty is hier 's nachts alleen. Ik dacht... -Die dwaze meisjes.
U woont hier al uw hele leven.
Misschien kunt u Betty geruststellen. Ze is nog zo jong.
Juist.
We zoeken Roderick. U kunt hem zeggen wat u van ons krijgt.
Rod?
Roddie?
Wat vond u van de patiënt, dokter?
Mevrouw Ayres?
Moeder, dit is Dr. Faraday. Hij denkt dat we bruten zijn.
Niet helemaal fit.
Ik neem aan dat ze morgen weer beter is.
U zult Betty nog zien veranderen. Dit huis doet iets met mensen.
Meisjes komen hier als zandkorrels.
Tien jaar later vertrekken ze als parels.
Dr. Faraday denkt vast dat Betty het geen tien jaar volhoudt.
De meeste meisjes werken liever in de fabriek, en wie kan ze dat kwalijk nemen?
Ik dacht eigenlijk aan mijn moeder.
Ze was hier een meid voordat ik werd geboren.
Ik hoop echt dat ze het naar de zin heeft gehad.
Juist. Roderick.
Kom, Gyp.
Wacht hier alsjeblieft.
In juli 1919 zag ik Hundreds Hall voor het eerst.
Op de Dag van het Keizerrijk na de Eerste Wereldoorlog.
Ik was vaak langs de poort gekomen,
en had nooit gedacht dat die open zou gaan voor mij,
een gewone dorpsjongen.
Er waren vlaggetjes en taart en allerlei spelletjes.
En in het middelpunt, de familie Ayres.
Zo gelukkig en knap in die tijd.
Maar het was het huis zelf, nog steeds in zijn glorie,
dat op de een of andere manier enorme indruk op me maakte.
Mijn moeder had het vaak beschreven.
Maar toen ik het zelf voor het eerst zag...
...niets had me kunnen voorbereiden op hoe het mij die dag betoverde.
Wat zie jij er mooi uit.
Mammie.
Mooi stilstaan, alsjeblieft.
Het is vast niet zo erg als je denkt. -Ik hoop niet dat je het avondeten bedoelt.
De nationale gezondheidszorg.
Het komt wel goed met Granger.
Mensen kijken graag op naar hun arts. Ze willen zeker niet één van hun eigen mensen
Onzin. Ze willen iemand die het werk doet.
Trouwens, je hebt hooggeplaatste vrienden. Peter zei dat je naar Hundreds was geweest.
Ongelooflijk dat ik die oproep heb gemist.
Hoe was het? -Het is een puinhoop.
Ik hoorde dat het een zwijnenstal was.
Ze krijgen geen vaklui, te veel onbetaalde rekeningen.
Roderick gaf me de centen alsof het zijn laatste waren. -Arme kerel.
Het ene moment ben je een luchtmachtsheld, dan de kapitein van een zinkend schip.
Hij heeft nog steeds veel pijn aan zijn been.
Welterusten, Rod.
Er waren ook psychische problemen, toen hij terugkwam.
Nauwelijks verrassend. -Heb jij hem niet behandeld?
De familie sloot zich af. Er werd over gezwegen.
Ze haalden Caroline naar huis om hem te verzorgen.
Verrekte jammer, eigenlijk.
Het ging heel goed met haar, in de luchtmacht of de marine.
Vreselijk intelligent meisje.
Kom hier. Wat doe je in godsnaam... -Het spijt me vreselijk...
Oh, jij bent het.
Sorry. Ik was een paard en wagen aan het inhalen.
Nou ja, niks gebeurd, toch?
Hij is tenminste springlevend.
Hier. Ik wil mijn ritje betalen.
Wat is er met de patiënt die je bezoekt? -Kinkhoest.
Ik probeer twee keer per dag langs te gaan.
Jeetje. Je bulkt vast van het geld.
Hij is een patiënt van de club.
Ik behandel het hele gezin voor een paar shilling per jaar.
Hoe gaat het met Betty?
Rod heeft haar een radio gegeven. Een wonder middel.
Ik wilde nog zeggen, toen je kwam waren we vreselijk, nietwaar?
Helemaal niet. -Nee, dat waren we wel.
We kunnen niet meer met gezelschap omgaan.
Moeder wil geen gasten in zo'n armzalig huis.
Wonen je ouders nog in de provincie? -Mijn moeder stierf een tijd geleden,
Vader, vorig jaar pas. Daarom ben ik terug.
Kom, Gyp. Goed zo.
Ga je echt niet mee?
Dat is vriendelijk, maar... -Je patiënt.
Rod is vast vreselijk jaloers dat ik een ritje heb gemaakt. Hij vindt je auto geweldig.
Als ik zo vrij mag zijn...
Het verbaast me dat de RAF hem niet beter heeft opgelapt.
Ik weet niet zeker of hij opgelapt wilde worden.
Ik weet dat het een wang is, maar zou je met hem willen praten?
Ik ben geen psycholoog. -Nee, misschien luistert hij jou.
Sorry, ik had het niet moeten vragen.
Zijn been...
Zou hij meer openstaan voor behandeling daarvan?
Ik zal het hem vragen. Dank je.
Goed. Kom op, Gyp. Goed zo.
Caroline zegt dat het een gunst is.
Nee. Er is een wederzijds voordeel.
Je krijgt de behandeling en ik schrijf het op.
Het is algemeen aanvaard dat inductiespoelen alleen werken bij nieuwe wonden, maar...
Ik heb een idee. -Goede God, het is net als Frankenstein.
Het is niet zo dramatisch als het lijkt, Dat beloof ik.
Dus je werkt en slaapt hier?
Ja. Toen ik pas thuis kwam, kon ik geen traplopen.
Ik zit hier nu liever. Dan kan ik beter de boel bijhouden, weet je.
Moeilijke tijden voor huizen als de Hundreds.
Met successierechten van 75%?
De Labour-regering is pas gelukkig als we op straat staan te bedelen.
Misschien vind jij dat ook, ik weet het niet. -Waarom zou ik?
Nee.
Mag ik even?
Hoe dan ook, ik verkoop wat land aan de gemeente.
Land verkopen? -Gewoon wat struiken achter de schuurtjes.
Stroom en water bij de boerderij maakt een groot verschil bij het melken.
Christus. -Ga zitten, alsjeblieft.
Het is een heel zacht gevoel.
Het kan wat pijn wegnemen.
Juist. -Mag ik?
Ja.
Het zou me anders niet storen, maar ik ben zo traag.
Ik kan de mannen niet bijhouden.
Erg smerig, niet? -Ik heb erger gezien.
Niet verkeerd.
Het wordt een beetje warm.
Je bent een tovenaar, Dr. Faraday. Ik weet niet hoe ik je kan bedanken.
Misschien kun je dit als vergoeding beschouwen.
Lang geleden, als jongen met smerige knieën,
sloop ik dit huis binnen en heb iets gestolen.
Echt? -Een van je gipsen eikels.
Oh, maar dat is grappig.
Ik weet niet wat me bezielde. Ik was altijd zo gehoorzaam.
Roddie en ik heb honderden van die domme, gedraaide dingen afgebroken.
Ze vroegen erom te worden vernield.
Ik wilde ze niet vernielen. Ik werd overweldigd door bewondering.
Als iemand die een haarlok steelt van het meisje op wie hij stapelverliefd is.
Moeder schaamde zich dood toen ze erachter kwam.
Moest je het opbiechten? -Hemel, nee.
Ze heeft het verbrand.
We hebben er nooit meer over gepraat, maar ze heeft het me nooit vergeven.
Welnu, het is je nu vergeven. Ik vergeef je.
Maar het is vreemd, niet? Dat jij hier was vóór Rod en mij.
Er was toen een kind. -Susan.
Susan stierf voordat ik werd geboren. -Ja.
Mama.
Ik ben bang dat ik vreselijk jaloers op haar was.
Ze leek zo'n gezegend bestaan te hebben.
Men kan niet in de toekomst kijken. -Maak je geen zorgen, dokter.
We zijn allemaal jaloers op Suki, jij niet alleen.
Zwaluw.
Ze zouden nu weg moeten zijn.
Ben je terug naar Lidcote?
Ik heb een patiënt in Edgworth, nog een in Hawthend.
Waarom snij je niet af via de oostpoort?
Het is veel sneller. Weet je de weg? -Ik denk het.
En is het handig om soms het park te gebruiken, als sluipweg?
Dank je.
De behandeling bleef resultaten geven in de weken die volgden,
en er ontstond een soort relatie met arme Rod.
Ik zag van dichtbij hoe overweldigd hij werd door het runnen van Hundreds.
Toch voelde ik dat het huis beter verdiende.
En ik voelde mee met Caroline, in veel opzichten veel kundiger,
die de voortdurende achteruitgang moest aanzien.
Ik besloot haar zo veel mogelijk te helpen.
Miss Ayres, wat brengt u naar de stad? -Oh, dokter.
Rod en moeder zijn bij de notaris voor de grondverkoop.
Ik dacht ik rijd even mee. Je weet nooit wanneer het weer kan.
Dus toen ze vroeg of ik aanwezig wilde zijn bij een feestje voor nieuwe buren...
Ze zijn uitgenodigd. -Kunnen we dat aan?
We zullen wel moeten, nietwaar?
Dokter, u komt toch ook, nietwaar?
Leek me dat het minste wat ik kon doen.
Hallo?
Betty.
Het spijt me, dokter. -Laat me even helpen.
Alles is wat onrustig vanavond.
Betty! Gaat het?
Welkom. -Neem me niet kwalijk. Ik belde, maar...
Ik ben bang dat ik het huis aan elkaar heb gespeld.
Ik zie het.
Mijn lieve broer is nog in Lidcote met de aannemer de grondverkoop aan het bespreken.
Ik hoop echt dat ze niet drinken om de deal te beklinken.
Trouwens, tast toe, als er nog glazen staan.
Niet op letten. Ik vind dat je er heel mooi uitziet, Betty.
Ik moet je waarschuwen...
de akoestiek in deze kamer is onnatuurlijk.
Je hoort alles.
Jij, Miss Ayres, ziet er mooi uit.
Hij heeft nog geen druppel gehad, Gyp.
Schenk voor mij ook één, wil je?
We hoopten dat het weer nog even aanhield. -Maar helaas.
Meneer en mevrouw Rossiter en mevrouw... -Dabney.
Mijn beste. Hoe gaat het? -Goed.
Edith, je ziet er geweldig uit. -Leuk je te zien. Dank je.
Hallo, Edith, leuk je te zien.
Goedenavond. Leuk je te zien. -Misschien ken je onze Dr. Faraday.
Goedenavond. -Ik hoop dat niemand ziek is.
Oh nee. De dokter is een gast. -Een van ons.
Is Roderick er vanavond ook?
Gillian!
Ik hoop dat iedereen het goed vindt. Lieverd, het is maar een hond.
Deze kant op alstublieft.
Meneer en mevrouw Baker-Hyde en meneer Morley.
Gedraag je. Je hoort hier niet te zijn.
Mijn moeder groeide hier op, dus ik kende het gebied goed als kind.
Mijn broer is de meeste weekenden bij ons.
Misschien moet hij hier komen wonen.
Als ik maar niet hoefde werken. -Wat doet u, meneer Morley?
Ik doe in advertenties. -Een accountant?
Nee, reclame. Het is Amerikaans.
Ah, Amerika.
-Gyp, kom hier.
Heren, gaat u toch zitten.
Oh dank je. -Meneer Morley.
Dr. Faraday, wilt u zo lief zijn en kijken of Roderick bij ons komt?
Natuurlijk.
Ik kom niet.
Zeg tegen moeder dat het me spijt.
Zet je drankje neer en kleed je aan.
Jij bent de man des huizes.
Ik zei toch...
Ik kom niet.
In godsnaam... -Ik kan het niet.
Ik heb een slecht voorgevoel, Faraday.
Een heel slecht voorgevoel.
Christus, jij niet? -Hou op.
Stop die onzin. Nu direct.
Kleed je aan.
Heb je veel gereisd? -Nou, ik zou wel willen...
Gyp, wacht! Waarom wil hij niet met me spelen?
Hij wil niet blijven staan. -Misschien moet jij blijven staan.
Gillian, schat.
Hemeltje. Mag ze dat?
Ik geloof niet in regels alleen omwille van de regels.
Geeft allerlei neuroses. Ik wil niet dat ze een complex krijgen.
Ik ga nooit voor middernacht naar bed. En ik heb eens een sigaret gerookt.
Ik denk niet dat Dr. Faraday dat zou goedkeuren.
Nee. Maar mijn moeder was dan ook erg van de regels.
En het heeft hem geen kwaad gedaan.
Gillian, kijk eens naar die prachtige piano. -Het is een spinet, barbaar.
Eigenlijk is het een Vlaams spinet. -Speel eens iets, Tony.
Gyp. -Als het maar niet te oud en breekbaar is.
-Kom dan.
Laten we eens kijken.
Gillian, schat, laat alsjeblieft die arme hond met rust.
Waar is Roderick?
Hij kom eraan.
Hij is te ver gegaan op de boerderij.
Wat een mooi geluid. -Ja, hè? Het is heel licht.
Goed zo. Brave hond. -Caroline speelde altijd graag.
Hij speelt ontzettend goed. -Ja, inderdaad.
Wat een lieve hond.
Ik had geen idee dat het zo slecht ging met de zoon.
Halen ze u daarom in huis?
Ik ben hier te gast, net als u. -Nee, vriend.
Ik vul gewoon het gezelschap aan, terwijl mijn vrouw en onze gastvrouw proberen te koppelen.
Ik geef ze niet veel kans.
Tony kan dan wel een enorme ezel zijn, maar hij houdt van een mooi gezichtje
Wat is er?
Gillian!
Gyp, kom hier. -Gillian!
Je gaat haar hier toch niet behandelen! -Het is negen mijl naar het ziekenhuis.
Doe de deur open. Maak de tafel vrij.
Het is goed.
Alsjeblieft. -Houd haar stil.
Betty, ik heb kokend water nodig.
Houd haar vast. -Alsjeblieft.
Houd dat daar.
Sst, lieverd. -Mrs Baker-Hyde, gaat u liever boven wachten.
Nee, ik blijf! -Diana, doe wat hij zegt.
Diana, kom maar.
Betty, zorg dat ze dekens krijgen.
Ze moeten die rothond doodschieten.
Het kind zal er vreselijk uitzien, nietwaar?
Ik begrijp niet waarom ze haar meenamen.
Ze hebben toch wel een verpleegster of een gouvernante.
Ze denkt waarschijnlijk dat ze van een gouvernante een complex krijgt.
Nu heeft ze ook een complex, nietwaar? -Oh, Caroline.
Goedenavond.
Ik probeerde het je te zeggen.
Nietwaar?
Miss Caroline is beneden.
Je bent zo snel mogelijk gekomen.
We hadden dit voor de rechter kunnen brengen. Ik had het geld wel gevonden.
Nu het kind zo gewond is, zou het niet fatsoenlijk zijn.
Neem hem maar mee.
Al het andere is weg. Waarom neem je hem ook niet?
Ga weg, stomme hond. God.
Brave hond.
Ga daar weg, Faraday.
Neem afstand van die verdomde puinhoop.
Die beenbehandeling is vast bijna klaar.
Schrijf op wat je al hebt gedaan. Dat is vast genoeg.
Ik meen het....
Mensen zoals de Ayres...
trekken je helemaal leeg, als ze de kans krijgen.
Uw hart is het probleem, mrs Ravensdale.
Dat werkt niet goed,
en dat veroorzaakt de kortademigheid en de zwelling.
Komt het niet door wat ik heb gegeten? -Ik ben bang van niet.
John.
Mrs. Evans. Komt u maar. -Alfie, kom.
Laat maar.
Ga maar! Ga maar, ik haal je wel in.
Hij heeft wel genoeg gehad.
Rotding.
Ga alstublieft zitten.
Dank je.
Ik heb net een contract getekend met Babb.
De grondverkoop?
Dat is goed nieuws. -Ja.
Ja, we moeten de vlag uithangen.
De mannen zijn natuurlijk uitgelaten.
Hoe zijn de machtigen gevallen?
Bedenk hoeveel beter het nu zal zijn.
Maar dat gebeurt niet.
Kom op, dat zal het zeker.
Zeg dat niet, Faraday.
Je weet niet waar je het over hebt.
Ik moet er naar toe, het is mijn ronde.
Het zou je verbazen zijn hoeveel van mijn werk is gewoon luisteren naar mensen.
Verdomme. -Rod.
Waarom zeg je niet wat er aan de hand is?
Ik maak me zorgen om je.
Je zou me niet geloven. -Natuurlijk wel.
En ik ben een dokter.
Alles wat je vertelt, is strikt vertrouwelijk. -Er is iets in dat huis.
Iets?
Het haat mij.
Altijd al.
En sinds die vreselijke avond met dat meisje...
Ga verder. -Het wil dat ik weg ga.
Dat zeg ik je.
Hadden we een afspraak? -Excuseer. Ik was bij een patiënt in de buurt.
Er was een lek in de ontbijtkamer. Het liep in de kasten.
Mijn broers. Kijk dokter.
Zes maanden hierna begon de strijd en ze waren spoorloos.
Suki.
Als liefjes, zij en ik
Terecht als deze scène u ontroert, dokter.
Dit was de laatste gelukkige dag van mijn dochtertje.
Tegen de avond was ze al behoorlijk ziek.
Moeder. Ik heb een stel oude boeken ingepakt voor het Rode Kruis.
Misschien brengt Dr.Faraday ze naar Lidcote. -Natuurlijk.
Betty.
Ik voel me ongemakkelijk dat er ben. -Hoeft niet
Ik ben blij dat je er bent.
Ik heb zojuist Rod in Lidcote gezien.
Oh God, is hij er erg aan toe?
Ik maak me zorgen over zijn gemoedstoestand. -Je bent niet de enige.
Gisteravond kwam hij helemaal overstuur naar mijn kamer.
Hij zei dat hij rook rook en ik rook niets.
Hij lijkt wel behekst. -Dat is het niet.
Oorlogstrauma.
Moeder mag het niet weten. De grondverkoop is haar al te veel.
Dat ben ik met je eens.
God weet hoe ze het opvat, wanneer Babb de muur neerhaat.
Waarom zou Babb in vredesnaam een muur neerhalen?
Ze wilden het weiland niet nemen. Heeft Rod niets gezegd?
Ze wilden alleen het ringslang-veld. -Je gaat toch niet het park verpesten?
Er moet een alternatief zijn.
Hij heeft het echt geprobeerd. -De verkoop moet worden gestopt.
Wat? -Rod is niet bij zijn verstand. Dit kan ongedaan gemaakt worden.
Wat heeft hij verteld? Dat ik gek ben?
Nee. Natuurlijk niet, Roddie. -Dat heet dan vertrouwelijkheid.
Rod. Ik had die grondverkoop niet begrepen.
Dit is vreselijk serieus. -Zeker weten.
De menigte kan elk moment voor de deur staan.
Zwaard tussen de tanden.
Je hoeft je geen zorgen te maken, dokter.
Je stamt af van piraten. -Rod.
Jazeker.
Er gaat vanavond wat gebeuren. -In godsnaam, kijk naar jezelf.
Je bent bang.
Dat kun je voelen.
Niet dan?
Het spijt me.
Rod is niet in staat beslissingen te nemen. -Kun je het nu voelen?
Je kan het voelen. -Ik vraag Dr. Granger een second opinion.
Verdomme, wie ben jij?
Dit is mijn huis, en ik doe ermee wat ik wil.
En het gaat jou niets aan.
Wat doe jij hier?
Je maakt geen deel uit van deze familie. Jij bent niemand.
En nu weg. -Rod, alsjeblieft niet.
Ga weg uit mijn huis.
Laat ons alsjeblieft met rust. Wat wil je?
Ik heb geprobeerd ze te waarschuwen, ik heb het geprobeerd.
Ze wilden niet naar me luisteren, alsjeblieft!
Je moet vertrekken! Laat ons alsjeblieft met rust!
Betty. Betty!
Roddie, doe de deur open.
Ik had hem hier gisteravond nooit alleen moeten laten.
Je schonk me jouw vertrouwen. Ik heb je teleur gesteld.
Dat gebeurt niet nog een keer.
Rod, Dr. Warren is hier.
Het spijt me, Caroline.
Het is te sterk voor mij.
Een tochtje in een Humber... Geweldig.
Dat is goed.
Alstublieft. Mrs Ayres?
Ik hoop dat het niet te droog is. -Het ziet er perfect uit.
Dank je. -Caroline.
Toch jammer dat Betty er niet is.
Maar leuk voor haar vader dat ze met Kerstmis thuis is.
Wat zie jij er mooi uit.
Bedankt voor je komst vandaag.
We hadden de afgelopen maanden nooit overleefd zonder jou en Betty.
Het zou een trieste dag zijn geweest met Rod's lege stoel.
Kerstmis is meestal triest voor ouder wordende vrijgezellen.
Ik was erg blij met een uitnodiging die niet voelde als sociaal geval.
God nee. Wij zijn het sociaal geval.
Keek je naar de foto?
Weet je dat ik er op sta?
Nee.
Waar?
Waar? Ik zie je niet.
Dat is de schouder van mijn jasje.
Overschaduwd door Susan.
Net als de rest.
Het was verder een geweldige dag.
Zullen we thee drinken om op te warmen?
Ja. En laat mij het een keer doen.
Jij blijft hier. Advies van de dokter.
Tom! Kom binnen.
Lieverd.
Het huis zelf was natuurlijk verboden terrein.
...zomaar weg te lopen... -Elizabeth!
Maar gelukkig, had moeder nog steeds vrienden onder het personeel.
Hoe gaat het?
En wonder boven wonder gebeurde het.
Ik mocht naar binnen.
Ik ben bang dat ik vreselijk werd verwend
en de lekkerste dingen kreeg.
Het was de droom van elke kleine jongen.
Ik voelde me, op dat moment,
een deel van het leven van het huis.
Misschien verklaart dat, tot op zekere hoogte, wat daarna gebeurde.
Mijn nette kleding die dag was bij elkaar geleend,
maar in die grote zaal met prachtige dingen...
Stelde ik me voor dat ik daar hoorde.
Een echt klein heertje.
Natuurlijk was ik dat niet.
Wat doe je daar?
Hier komen! Wat doe je?
Die dag liet ik al dat soort ambities achter.
Ik wil niets van je horen. Kom meteen met me mee.
Grappig. Iets kleins, zoveel jaren geleden.
Maar de herinnering is nog levendig.
Ga alsjeblieft zitten, , Alan.
Kin omhoog.
Laten we eens kijken of het wat beter is.
Doe maar open als je kunt.
Open.
Kun je zien wie het is, Alan?
Geweldig. Dank je. -Goed.
Mijn hemel.
24 huizen op beide velden, de meesten zijn al besproken.
Wat vreselijk jammer. -Och. Ik weet het niet.
De mensen moeten ergens wonen.
Meneer Babb. -Ik wist dat u zou komen, Miss Ayres.
Elke dag stipt op tijd. Ze maakt mijn voorman te schande.
Ik heb Dr. Faraday een rondleiding beloofd.
Juist, vooruit dan maar.
Een zitkamer, complete keuken. Gasfornuis, stopcontacten.
Badkamer met een ingebouwd bad.
Bedenk eens wat een verschil dit is voor mensen.
Er is niets beters wat betreft lucht en afvoer.
Je hebt gelijk over de huizen. Mijn moeder had er graag een gehad.
Ze had misschien nog in zo één geleefd als ze zichzelf niet had dood gewerkt
om mij een opleiding te geven.
Ze was vast erg trots op je. Net als je vader.
Ik wist alleen dat ik me voor hen schaamde.
God, wat ben ik ook een spelbreker. Je zou willen dat ik niet was langs gekomen.
Nee, helemaal niet. Ik ben dankbaar.
Het is soms erg eenzaam zonder Roddie. Deze korte dagen maken het niet beter.
Dan moet ik er even uit.
Waar heen? -Dat maakt niet uit.
Gewoon even onder de mensen zijn.
Wanneer je zegt dat het je niet uitmaakt...
Juist. Ik wil alle schandaaltjes.
Wie heeft de meeste patiënten gedood, welke arts slaapt met welke verpleegster.
Faraday. -Ah, Bland.
Je gaat dat toch niet puur drinken? Hier.
Vers uit de reageerbuis.
Nee... -Ik niet...
Proost.
Ah, Faraday, goed gedaan met dat artikel van je.
Ik hoop dat het goed ontvangen wordt in Londen.
Bedankt, Hewitt. Dat is vriendelijk van je.
Mijn hemel, je kennen je wel. Londen? -Helemaal niet.
Ik heb de uitnodiging nog niet geaccepteerd. -Waarom niet?
Kom, we zoeken iemand voor je om te dansen. -Oh, nee, nee.
Ze willen allemaal een beurt met een mooie jonge verpleegster.
Jij en ik kunnen dansen, nietwaar?
Ik ben opeens zenuwachtig. -Sluit je ogen.
Je danst heel goed. -Jij ook.
Mijn vader heeft het me geleerd toen ik klein was.
Praat ik te veel? -Praat wat je wilt.
Waarom grijns je zo?
Je lijkt wel een danser in een wedstrijd. Hebben ze een nummer op je rug geplakt?
Daar is Dr. Seeley. Kijk zijn vlinderdas eens.
Maak een rondje. Dan kun je het zien.
Weet je dat zijn bijnaam de Octopus is?
Wil altijd erg graag meisjes naar huis brengen.
Overal handen.
Caroline, je kent David Granger.
En dit is Anne... -Anne Granger.
Caroline Ayres. -Leuk je te ontmoeten.
Mag ik onze vriendin voorstellen... -Brenda?
Niet te geloven.
Brenda en ik kennen elkaar al jaren.
In de oorlog. Hoe gaat het met je?
Geen introductie nodig.
Goed om Caroline hier te zien. Ze is een geweldige meid.
Dames en heren,
komt u alstublieft op de vloer voor Paul Jones.
Zullen we? -Niet verlegen zijn.
Je kans om mee te doen. Kom op. -Nee.
Kom op, Faraday. -Nee.
Wie A zegt... -Oké.
Dames aan de buitenkant.
Dit is moord!
Oh, zo dan. -Hallo, Seeley. Hoe gaat het?
Je ziet er uit als een plaatje. -Dank je.
Daar gaat ie.
Op zulke avonden, voel ik mijn leeftijd.
Goede danser, Caroline Ayres.
Ze heeft heupen en ze weet wat ze ermee moet doen.
Jammer dat haar uiterlijk er niet zo goed uitziet.
Laat dat je niet tegenhouden. Zo'n meisje heeft een uitlaatklep nodig.
Kom op zeg.
Iedereen weet hoe vaak je daar bent.
Is dat zo?
Ik zeg je, Faraday, sla je slag vanavond.
Voordat die dwaas met die bril het doet.
Valerie, schat.
Ik hoorde dat je hier was. -Heb je me genegeerd?
Je hebt me beloofd...
Zal ik een voor je opsteken?
Dat kan ik zelf wel. -Oh kom op.
Laat mij... zoals in de film.
Nee. Handen aan het stuur.
Het is glad, weet je nog?
Zo dan.
Ik mag Brenda niet zo. -Dat had ik niet gedacht.
Ze dacht, geloof ik, dat jij en ik het doen. Je weet wel.
Ik hoop dat je dat snel hebt rechtgezet.
Ja toch?
Ik heb haar de waarheid verteld.
Een vriend van de familie die aardig is.
Mijn voeten zijn kapot.
We zijn er bijna.
Ik wil niet naar huis.
Zullen we ergens anders heen?
Het is al 2 uur geweest. -Een eindje wandelen?
Met dansschoenen?
Alsjeblieft, Faraday.
Ik wil nog niet naar huis.
Oh, mijn God.
Sorry. Sorry. Ik kan niet. Nee, ik kan niet!
In godsnaam.
Ik dacht dat je dat wou. -Dat dacht ik ook. Ik kan het niet.
Wacht. Caroline, alsjeblieft, wacht.
Ongeveer 15 minuten nadat de stroom werd toegepast op het been,
steeg de hartslag van de patiënt, zoals verwacht,
en daalde de bloeddruk licht.
Er werd geen pijn gevoeld tijdens de procedure,
en naderhand werd een grotere beweeglijkheid van het gewricht waargenomen.
Positieve effecten namen na verloop van tijd af.
We hebben echt heel interessant werk hier.
Denk er eens over na om te blijven. -Ik ben gevleid dat ze het vroegen, maar...
Waar had je je opleiding? -In Birmingham.
Daar een tijdje gebleven. Toen gedetacheerd naar een militair hospitaal in Plymouth
toen we uit Dieppe vertrokken.
Moet druk zijn geweest. -Vreselijk.
Ik werk nu in een praktijk in Warwickshire.
Het is echt een gehucht. -Proost.
Heb je een gezin, of...? Nee.
In hemelsnaam, verhuis naar Londen. Wat houdt je tegen?
Vind je ook niet dat Faraday naar Londen moet verhuizen?
Dat vind ik een goed idee, ja.
Ja?
Welkom terug. -Is alles in orde?
Absoluut. Ben alleen nieuwsgierig hoe het ging.
In de schijnwerpers en zo? -Ja. Interessant.
Sorry. Nogal een zware eerste dag.
Meisje van 13 in Illescote, zwanger, tot de vader het uit haar sloeg.
Oh God, triest.
Sorry, Faraday. -Je voelt je zo nutteloos.
Waarom ben ik überhaupt terug gekomen? -Dat moet je niet zeggen.
Ik heb je gemist.
En... Caroline was hier een paar dagen geleden nog.
Mevrouw Ayres was... veranderd.
Ze waren er niet erg open over.
Ik kon niets vinden.
Ben je naar de Hundreds geweest? -Inderdaad.
Ik kon niet snel genoeg wegkomen.
Ik heb te doen met Caroline, die daar vastzit.
Ze is verreweg de beste van het stel.
Dokter, ik wil... -Miss Ayres.
Kunnen we alsjeblieft opnieuw beginnen?
Vertel wat er is gebeurd.
Ik weet het niet echt.
Ik voel me nu dom.
We komen hier niet vaak meer.
Maar we waren op zoek naar lekken en we hoorden een...
Het klinkt stom, maar we hoorden een soort kloppend geluid.
Daar achter.
We vonden deze afdrukken.
Ik dacht in eerste instantie dat het dat meisje was geweest.
Maar Betty heeft later schoongemaakt.
Het zou haar zijn opgevallen.
Het wil er niet af.
Dat is nog niet alles.
Moeder werd 's nachts ergens wakker van.
Ze dacht dat het een vogel was.
Ze riep Betty en ze zochten er naar in haar kleedkamer.
Deze vind ik prachtig. -Die droeg ik op jouw leeftijd het liefst.
Toe maar, pas hem aan.
Oh, Dr. Faraday. Kijk ons nou. Wacht. Nu.
Betty. Kom op. -Oh mevrouw, zal ik?
De dokter keurt onze lichtzinnigheid af.
Ik ben blij dat u er zo goed uitziet.
Caroline zei dat u van streek was.
Je bedoelt na mijn ontdekking.
Zou ik het mogen zien?
Suki.
Na al die tijd, had ik niet verwacht dat er nog veel van haar te zien was.
Je moeders pols is een beetje hoog.
Dat is niet verwonderlijk. Verder is ze helemaal gezond.
In godsnaam, Faraday...
Goed. Zal ik uitleggen wat is er gebeurd?
De sporen beneden vond je per ongeluk, nietwaar?
Maar ze haalden een oude herinnering naar boven, en zo herinnerde ze zich de anderen.
En die nieuwe tekens vandaag? -Die zijn niet nieuw.
Die tekens, ook al zijn ze verontrustend, zelfs ik voelde dat...
zijn niets meer dan ze lijken. -En dat kloppende geluid dan?
Dat zijn de verwarmingsbuizen, neem ik aan.
We hebben de verwarming al maanden niet aan. -Dan trekken de buizen samen in de kou.
Caroline, je moet je dit allemaal niet zo aantrekken.
Overal is een verklaring voor.
Ik ben zo blij dat je hier bent.
Als ik alleen ben, weet ik het niet meer.
Zodra je weggaat, gebeurt er iets vreselijks.
Lieve schat.
Er is sprake van dat ik voorgoed terugga.
Om in Londen te wonen?
Ik zou moeten bedenken wat ik achterlaat. -Weinig.
Lidcote lijkt vast snel een nare droom. -Ik bedoelde wat betreft jou en mij.
Die keer in de auto, ik...
Ik gedroeg me als een dwaas. -Ik was de dwaas
Nee. -Caroline, ik heb je gemist.
Ik heb je vreselijk gemist.
Je hebt me echt gek gemaakt.
Ik had niet bij je weg moeten gaan.
Ik zal het niet weer doen.
Luister...
jij perfect kind.
Doe niet weer zo, als we getrouwd zijn. Je bent geen dienstmeid.
Faraday, wat...? -Zeg gewoon ja, Caroline.
Zeg gewoon ja.
Dit huis heft een grote dosis geluk nodig.
Het is gebeurd.
We hebben het nog niet aangekondigd omdat Caroline verlegen is.
En dan is mevrouw Ayres er nog. -Heb je het haar verteld?
We wilden haar niet ongerust maken voor onze plannen duidelijk zijn.
Denk je dat ze het ermee eens is? -Ik denk dat ze verrukt zal zijn.
Nou, het is geweldig nieuws. Gefeliciteerd.
Wat doe je? -Schrijven naar Roderick.
Heb je hem verteld... over ons ?
Betty kan zo komen.
Ze zal moeten wennen dat ze ons ziet zoenen.
Als ze ons 's morgens eieren en spek in bed brengt.
Maar als we getrouwd zijn, zijn we toch niet hier?
Je woont toch niet liever boven de praktijk?
We kunnen je moeder toch niet in de steek laten.
Je denkt toch niet dat ze ons bij haar laat wonen?
Hoe dan ook, en Londen dan? -Londen?
Ik heb die betrekking afgewezen om bij jou te zijn.
Dat heb je nooit gezegd. -Ik dacht dat het duidelijk was.
Maak je geen zorgen om je moeder. Ze draait wel bij.
Dat doet ze niet. -Jawel, ze zal wel moeten.
Betty, wat kom je hier doen? -U hebt gebeld, mevrouw.
Ik heb niet gebeld Het moet moeder zijn geweest.
Mevrouw Ayres is boven. Deze bel ging.
Belde uit zichzelf zeker?
Ik weet het niet, maar... -Ga kijken wat ze wil.
En trouwens, al het water is bruin.
Babb heeft zeker een pijp geraakt.
Dan doen we het op jouw manier... voorlopig.
Ik ga bij Babb kijken.
Ik zei het toch? De eetkamer. Zie je?
Moeder is misschien wakker geworden. Kijk eens of ze iets nodig heeft.
Dat was moeders slaapkamer.
Oh, verdomme, toe nou.
Muizen.
Wat is al dat lawaai? -Muizen.
Er is gif op de boerderij. Ik ga wat halen.
Kinderkamer. -Het zijn die muizen maar, mevrouw.
Kom... kom luisteren.
Wat hoor je?
Ik weet het niet.
We moeten boven kijken. -Laten we op Miss Caroline wachten.
Mevrouw, wacht.
Laten we alstublieft op Miss Caroline wachten. -Blijf maar als je wilt.
Waarvoor moet ik bang zijn in een kinderkamer?
Susan?
Betty, doe de deur open.
Betty, doe die deur open.
Caroline!
Rod had gelijk. Er is iets in dit huis dat ons haat.
Dat is onzin, Caroline.
Nee, we zijn zo veranderd, zelfs van een jaar geleden.
Ik wist dat dit huis iets slechts had. Dat hebben we gezegd.
Wanneer heb je hem dat gezegd? -De eerste keer dat ik het voelde.
Mevrouw Ayres gelooft me.
Heb je het Mrs Ayres verteld? -Ze zei dat het een geest was
en geen zorgen. Het zou geen kwaad doen.
Geen kwaad?
Lijkt je dit "geen kwaad", Betty? -Niemand geeft jou de schuld, Betty.
Je bent heel dapper geweest.
We hebben haar in de steek gelaten. Mijn mooie meisje.
Ik wilde haar zo graag.
Maar toen ze kwam... was ik bang.
Mrs Ayres, uw geest houdt u voor de gek. U moet rusten.
Ik ben geen invalide. -Ik ben de dokter hier.
U moet mij laten beslissen wie invalide is.
En jij moet onthouden wiens huis dit is.
Hou op. Stop alsjeblieft.
Het spijt me ontzettend, Mama.
Waar moet jij spijt van hebben?
Moeilijke klus?
Seeley.
Routine tonsillectomie. Ik heb er een puinhoop van gemaakt.
Nou ja, te veel nachtoproepen. Ik weet hoe het voelt.
Ben je klaar voor vandaag?
Ik heb het gevoel dat ik controle kwijt ben.
Dit gedoe lijkt haast besmettelijk.
Ik was een tijdje arts op een meisjesschool.
Het was een tijdje mode om flauw te vallen. De meisjes vielen om bij bosjes.
Uiteindelijk hun leraressen ook. Zo gaat het gewoon.
Ik weet niet waar dit heengaat.
Caroline gelooft dat het om iets bovennatuurlijks gaat.
Een boosaardige kracht in het huis.
En ik weet dat het waanzin is, maar...
Ik begin het mezelf af te vragen.
Wat zeg je nou precies?
We onderschrijven allemaal het principe van een bewuste persoonlijkheid
met een soort zelfbevestigde droom.
Je suggereert dat dit onderbewuste zelf op een of andere manier...
onder voldoende druk kan loskomen.
Gemeen of boosaardig worden.
Alle nare impulsen volgen die de bewuste geest verborgen wil houden?
Is dat niet de oude theorie van de poltergeist?
Oh God. Dan zit er geen greintje wetenschap in. -Oh, nee. Niet zo snel.
Misschien ben je iets op het spoor.
Wat als de wetenschap nog een manier moet vinden om die dingen te meten?
Kijk naar mijn flauwvallende vrouwtjes.
Het zijn over het algemeen vrouwen die aan de basis liggen, natuurlijk.
Hebben ze geen jong dienstmeisje?
Helemaal alleen in de Hundreds, niemand om mee te flirten?
Betty is nog maar een kind.
En kinderen zijn in staat tot het meest intense verlangen.
Fijn dat je met me mee loopt. -Ik geniet er erg van.
Je weet dat ik nooit alleen ben. Ik neem aan dat dat moet van jou.
Geeft niet.
Ik wil iets zeggen voordat Caroline terugkomt.
Je moet haar hier weghalen.
Dat ga ik niet doen. -Ja.
Laat Susan en mij samen met rust.
Susan is een herinnering. Dat hebben we toch afgesproken?
Wat ben jij onschuldig.
Ze is altijd bij me.
Ze is nu bij mij. -Stop hier alstublieft mee.
Zij hoort hier thuis. Jij niet.
Mevrouw Ayres...
Wat is er?
Hoe hebt u dat gedaan? -Mijn kleine meid is van streek.
Kunt u dit uitdoen, alstublieft?
Gaat u zitten.
De draden zijn doorgesneden. Weet je dat niet meer?
Toen Susan ons zo voor de gek hield.
Wat hebt u...? Laat eens kijken.
Ik ga bij haar kijken. -Laat haar slapen. Ze zit nog onder de Veronal.
Ik wil er graag een psychiater bijhalen.
Eerst Roddie, nu zij.
Wanneer is het mijn beurt? -Dat is absurd.
Mijn moeder sterft liever dan dit gezin te schande te maken.
Ik laat haar niet over aan haar waanideeën uit klasse trots.
Nee, Faraday.
Begrijp je?
Ik verbied het.
Heb je haar opgesloten? -Wat?
Moeder.
Moeder, doe open. -Mrs Ayres.
Wat heb je gedaan, mama?
Wat heb je gedaan?
Zoals een vader zich ontfermt over zijn kinderen,
Evenzo is de Heer barmhartig jegens hen die Hem vrezen.
Want Hij weet waarvan wij gemaakt zijn.
Hij weet dat we slechts stof zijn.
We willen Caroline vragen bij ons te komen logeren.
Ze mag niet alleen blijven in dat ongelukkige huis.
Ze is niet helemaal alleen. Ze heeft mij.
Je bent vandaag erg moedig geweest, Rod.
Haal Caroline daar weg. Ze is de volgende.
Het is goed.
Nee, ik moet veel regelen, maar het zal absoluut goed komen.
We hadden het vroeger zo leuk hier.
Ik kwam vaak op bezoek, maar mijn gezondheid staat dat de laatste tijd niet toe.
Het spijt me dat te horen.
Ik vrees dat ik uw naam niet weet, dokter.
Ik geloof niet dat mijn zus u ooit heeft genoemd.
Ik heb naar je zitten kijken.
Dat kan niet erg interessant zijn geweest.
Het is vast laat. Je moet gaan.
Pas als je iets eet. -Dat gaat niet.
Je moet.
Ik ga wel eten. Dat beloof ik. Maar later.
Bedankt voor vandaag.
Vertel me één ding.
Wanneer kunnen we trouwen?
Alsjeblieft, ik ben zo moe. -Ik wil hier zijn.
Bij jou.
Ik heb geduld gehad, nietwaar? -Maar zo snel na de dood van moeder...
Ze zou willen weten dat er voor je wordt gezorgd.
Een maand is genoeg om alles te regelen.
Maar we moeten zoveel bespreken. -Dat weet ik.
Je hebt bruidsmeisjes nodig, iets om te dragen. -Ik wil geen gedoe. Ik heb genoeg jurken.
Zes weken.
Vanaf vandaag.
Ja.
Ja, goed.
Ja?
Wil je me alsjeblieft laten slapen?
De vorige keer dat ik aan deze tafel zat te eten...
was ik acht jaar.
Mijn moeder was bij me en stond daar.
Dat is een vreemde gedachte.
Ik had nooit gedacht dat ik hier zo terug zou komen.
Ik wou dat ze dat nog had meegemaakt. Mijn vader ook.
Mijn vader wil dat ik weer thuis kom.
Hij heeft het er steeds over.
Jij en ik zijn alles wat Miss Caroline nog heeft.
Ik wil dat je voor haar zorgt. -Hij denkt dat het huis vervloekt is nadat...
Mevrouw.
Ik denk dat we dat allemaal een beetje voelen.
Miss Caroline zegt dat ik nu boven moet slapen.
Ik denk dat ze bang is in haar eentje.
Wat als ik je vertel dat ze niet veel langer alleen is?
Dat miss Caroline spoedig zou trouwen?
Trouwen?
Oh, dokter, wanneer?
Heel binnenkort. En ik zal je hulp nodig hebben.
Geen afspraken
Ik heb iets dat u voor mij moet namaken.
U zegt dat de dame onwel is. Zal ze kunnen lopen?
Ja. Het is niets ernstigs.
Zit je op deze mooie dag binnen? Je wordt nog gebraden.
Dit gaat tegen alle regels in, ik weet het, maar..
Ik heb een van je andere jurken laten namaken. Betty heeft geholpen.
We zijn nogal in het geheim bezig geweest.
Er is natuurlijk ook iets voor je hoofd en handen.
En tenslotte...
Die was van mijn moeder. -Sorry, ik kan het niet.
Vergeef me. Ik overval je hiermee.
We bekijken het later of privé als je dat liever hebt.
Nee, ik bedoel, ik kan het allemaal niet.
Ik kan niet met je trouwen.
Caroline... -Het spijt me.
Ik mag je erg graag,
en ik ben zo dankbaar, maar ik... -Schat, je bent in de war.
Nee, ik zie het heel duidelijk.
Alsjeblieft, je bent moe. -Zeg dat niet steeds.
Soms denk ik dat je wilt dat ik moe ben.
Je weet dat ik wil dat je gelukkig bent. -Ik kan niet gelukkig zijn als ik met je trouw.
We hoeven niet direct man en vrouw te zijn, als dat het probleem is.
God, zie je het dan niet? Dit alles tussen ons is nooit echt geweest.
Ik ga weg.
Ik heb het landgoed te koop aangeboden.
Dat kan niet. Het is niet aan jou om te verkopen.
Hepton heeft de papieren al opgesteld.
Ik heb volmacht sinds Rod voor het eerst ziek was.
Als hij beter wordt, kan hij meegaan. -Waarheen?
Ik ga zo snel mogelijk naar Londen.
Dan Canada of Amerika. -Canada.
Maar ik ga. Voor het te laat is.
Anne, het spijt me, denk je dat David mijn avonddienst kan overnemen?
Nee, het is nogal een heftig maagprobleem, vrees ik.
Ik zou je heel erg dankbaar zijn.
Dank je.
De volgende paar dagen waren een soort waas,
een nare droom waaruit ik langzaam ontwaakte.
Hundreds Hall was voor mij verloren.
Net als Caroline.
Er werd ongetwijfeld om mij gelachen in Lidcote.
Dat zou me leren om buiten mijn klasse te kijken.
Ik heb een tijdje overwogen te vertrekken, maar...
een mens kan zichzelf niet ontlopen.
Dokter!
Dr. Faraday!
Het telefoontje kwam ergens rond 3:00.
Het was Betty.
Ze was er vreselijk aan toe.
Ze wilde jou, denk ik, maar ze werd doorverbonden naar mij.
Huisbezoek in Edgworth.
Ze zou direct zijn overleden.
Je had niets kunnen doen.
De rechtbank roept Miss Elizabeth Walker op.
We zijn die avond vroeg naar bed gegaan, miss Ayres en ik.
We hadden de hele dag schoongemaakt, we waren moe.
En vond je dat Miss Ayres neerslachtig was?
Helemaal niet.
Zij was blij, en keek ernaar uit om te vertrekken.
Dus je ging naar je kamer en je hebt niets meer gehoord tot...?
Ongeveer half drie.
De trap kraakte.
In het begin was ik bang.
Bang omdat...?
Een groot huis, mijnheer, en soms...
nou ja, het is eenzaam en donker.
Toen besefte ik dat de voetstappen Miss Ayres waren.
Haar kamer was recht tegenover, dus ik maakte me toen geen zorgen.
Maar... -Maar...?
Maar ze gingen naar boven, naar de tweede verdieping.
Er is geen reden om daarheen te gaan.
Het is leeg, het is afgesloten.
En toen hoorde ik dat ze stopte...
...een geluid maakte.
Jij.
Caroline.
Er is een ongeluk gebeurd.
Miss Caroline.
Dr. Faraday?
Zou u willen spreken van zelfmoord bij ontoerekeningsvatbaarheid?
Vanuit mijn omgang met Miss Ayres in de laatste weken van haar leven, geloof ik,
dat haar geest vertroebeld was geworden.
Haar dood kan inderdaad een zelfmoord zijn geweest.
Bedankt, Dr. Faraday.
In juli 1919 zag ik Hundreds Hall voor het eerst.
Ik was vaak langs de poort gekomen,
maar nooit gedacht dat die open zou gaan voor mij,
een gewone dorpsjongen.
Die hele wereld van Hundreds maakte enorme indruk op me.
Mijn moeder had het vaak beschreven,
maar niets had me kunnen voorbereiden op hoe het mij die dag betoverde.